Wonkyu4ever

http://www.imeem.com/radio1/music/zzQm2m5K/utada-hikaru-come-back-to-me

...

The rain falls on my windows

And a coldness runs through my soul

And the rain falls, oh the rain falls

I don’t want to be alone

ผมนั่งมองเม็ดฝนที่ตกกระทบกับบานกระจกอย่างเหม่อลอย อากาศที่เหน็บหนาวภายนอกแทรกซึมลึกเข้าสู่หัวใจของผมได้อย่างง่ายดาย ใจผมสั่น... สั่นเพราะหนาวด้วยไร้ไออุ่นจากเขา...คนที่ผมรักหมดหัวใจ

ที่พื้นพรมขนแกะอย่างดีสีขาวสะอาดเปรอะเปื้อนเป็นด่างเป็นดวงด้วยไวน์สีแดงชาด เลอะเทอะด้วยก้อนขนมเค้กที่แหลกไม่เหลือสภาพเดิม เศษแก้วเศษขวดแตกกระจายอยู่ทั่วสะท้อนแสงไฟสีส้มสลัวๆในห้องระยิบระยับ งดงาม...แต่ผมไม่มีอารมณ์จะชื่นชมมันสักนิด หนำซ้ำทั้งหมดมันยังเกิดจากฝีมือของผมอีกต่างหาก

เพียงแค่คิด...น้ำตาก็อาบเต็มสองแก้ม

ก็รู้ตัวว่าผิดแต่ไม่มีใครอยู่ให้ขอโทษ อยากจะขอโทษ อยากจะให้รู้ว่าผมสำนึกผิดแล้ว ก็เพียงแต่ได้โปรดกลับมา...กลับมาหาผมอีกครั้ง ไม่อยากจะอยู่คนเดียวแบบนี้ มันเหงา มันหนาวเสียเกินจะทนได้

กอดตัวเองร้องไห้ ซุกหน้ากับเข่า เอนตัวพิงกระจก หวังว่าสายฝนด้านนอกจะช่วยล้างความเหงาออกไปได้บ้าง แต่ไม่เลย... ถ้าไม่มีเขา ผมก็เหงาจนทำอะไรต่อไปไม่ได้

I wish that I could photoshop all

Our bad memories

Cause the flashbacks, oh the flashbacks

Won’t leave me alone

สามวันแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน อยากจะฝืนตัวเองให้ทำตัวเหมือนปกติแต่ก็ทำไม่ได้เพียงเพราะไม่มีเขา ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาก็ไม่อยากที่จะลืมตาเพื่อพบกับความจริงที่ว่ามีเพียงตัวเองอยู่ในห้องกว้างๆ อยากที่จะหลับตาแล้วฝันถึงเขาที่หายไป ฝันถึงคืนวันที่มี 'เรา' แล้วยิ้มอย่างมีความสุข

หลอกตัวเองซ้ำๆอยู่ในฝัน... หากแต่ยามที่ตื่นขึ้นมาพบกับความจริง ความเจ็บปวดแทนที่จะบรรเทาก็ทวีคูณโถมเข้าหาจนตั้งตัวไม่ติด ความเหงาจู่โจมไม่ทันให้ตั้งตัว และก่อนที่จะรู้ตัวก็ร้องไห้ซ้ำๆ ย้ำอีกครั้งว่าคิดถึงเขามากแค่ไหน

อยากจะหมุนเข็มนาฬิกาย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องราว ลบเรื่องแย่ๆที่เกิดขึ้นระหว่างเราทิ้งและ...

ก็ได้แค่คิด... ไม่มีทางที่เวลาจะย้อนกลับไปได้หรอก ไม่มี... มีแต่จะเดินหน้าแล้วแย่ลง เหงา... ไม่อยากจะอยู่คนเดียว ซึมเศร้า... แล้วก็ยิ่งเศร้าเมื่อไม่มีเขาคอยปลอบ

แย่ที่สุด!!!

If you come back to me

I’ll be all that you need

Baby, come back to me

Let me make up for what happened

ล่วงเข้ามาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ต้องอยู่คนเดียว คิดถึงเขาจนแทบบ้า รักเขามากขนาดไหนก็เพิ่งรู้ซึ้งเองในวันนี้ ยอมกลืนคำพูดที่เคยพ่นวาจาออกไปใส่หน้าเขาว่าอยู่คนเดียวได้แม้จะไม่มีเขาอยู่ด้วยก็ตามลงคอ ยกหูโทรศัพท์ขึ้นกดหมายเลขโทรออกที่จำได้อย่างขึ้นใจ แม้จะมีเพียงเสียงให้ฝากข้อความก็ยังดีกว่าการได้ยินเสียงบอกว่าหมายเลขนี้ไม่เปิดใช้บริการ

เงยหน้ากลั้นไม่ให้น้ำตาไหล กลืนเสียงสะอื้นลงคอให้หมด ก่อนจะกรอกเสียงลงไปตามสาย

"ซีวอน... ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว กลับมาหาฉันเถอะนะ ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ได้โปรดเถอะ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวเลย ซีวอน...ฉันรักซีวอนนะ"

Oh, the inside of Manhatten,

She goes shopping for new clothes

And she buys this, and she buys that

Just leave it alone

คืนและวันล่วงผ่านไปเรื่อย นานเนิ่นนานเท่าไหร่ซีวอนก็ไม่กลับมา

"ไม่รักกันแล้วหรือซีวอน" ผมพึมพำอยู่คนเดียวบนที่นอนกว้าง สองมือน้อยๆกระชับผ้าห่มผืนหนาให้เข้าหาตัว ทำไมถึงหนาวอย่างนี้นะ หนาวขนาดที่น้ำตาแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ฉันทำผิดขนาดที่นายก็ให้อภัยฉันไม่ได้เลยเหรอ กลับมาหาฉันไม่ได้เหรอซีวอน..."

I wish that he would listen to her

Side of the story

It isn’t that bad, it isn’t that bad

And she’s wiser for it now

ไม่ทันได้ระวังตัวแก้วกาแฟก็ตกลงสู่พื้น เสียงแก้วกาแฟตกกระทบพื้นดังก้องไปทั่วร้านกาแฟ เศษกระเบื้องแตกละเอียดกระจายทั่วพื้นไม้ปาร์เก้ น้ำกาแฟไหลรวมกันตามร่องไม้ช้าๆ พี่จองซูหันมามองผมที่ยืนก้มหน้าก่อนจะเดินเข้ามาล็อคคอผมแล้วลากไปที่หลังร้าน ได้ยินเสียงทุ้มตะโกนสั่งซองมินให้ช่วยเก็บกวาดพื้นแบบอื้อๆ ตอนนี้มันรู้สึกหน้ามืดตาลายไปหมด

"เหม่อแบบนี้พี่ว่านายกลับไปนั่งเฉยๆดีกว่า ไม่ต้องมาใจดีอาสาช่วยพี่หรอก" พี่จองซูว่าอย่างนั้นก่อนจะควักบุหรี่ขึ้นมาสูบ ผมเบือนหน้าหนีขาวสีขาวที่ลอยวนอยู่เบื้องหน้า รู้ก็รู้ว่าเกลียดก็ยังจะทำอีก

"ผม... ผมขอโทษ แต่ผมไม่อยากอยู่คนเดียว" ผมว่าอย่างนั้นก่อนจะร้องไห้ออกมาเงียบๆ พี่จองซูถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวเลื่อนจากบุหรี่ที่ปากมาลูบหัวผมช้าๆ

"ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวนี่นา คนในร้านออกเยอะแยะ ร้องไห้อยู่ได้ตาบวมขนาดนี้ซีวอนมันกลับมาก็คงจำได้หรอก"

"ผม... ผมคิดถึงเขามากๆ เขาไม่คิดถึงผมบ้างเหรอ... พี่จองซู...ทำไม ทำไมเขาไม่กลับมาหาผมสักทีละ"

"เรื่องบางเรื่องก็ยากที่จะใช้เวลาเพียงไม่กี่วันที่ในการให้อภัย นายเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าซีวอนมันไม่ชอบการโกหกแต่นายก็ยังทำ โทษใครไม่ได้นอกจากตัวนายเอง" พี่จองซูว่าอย่างนั้นก่อนจะผละมือออกเพื่อกลับไปสูบบุหรี่ตามเดิม ผมมองควันสีขาวที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ มันลอยวนอยู่อย่างนั้นก่อนจะจางหายไป

"ผมรู้... ผมรู้ว่าผมผิด... ผมผิดเอง แต่ก็อยากให้เขาฟังผมบ้างว่าผมทำไปเพราะอะไร อาจจะดูเหมือนแก้ตัว มันก็แก้ตัวนั่นแหละ... แต่ แต่...มันก็ยังดีกว่าการที่ทะเลาะกันแล้วหายไปแบบนี้"

พี่จองซูมองผมคล้ายจะเห็นใจก่อนจะขยี้บุหรี่ลงกับถังขยะ แล้วลากผมกลับเข้าไปในร้าน

I admit I cheated (’mit I cheated)

Don’t know why I did it (why I did it)

But I do regret it (do regret it)

Nothing I could do or say can change

"นายไปทำอะไรเข้าล่ะคนใจเย็นเป็นมหาสมุทรอย่างตาซีวอนนั่นถึงได้โมโหถึงขนาดทิ้งไป" พี่ฮีชอลพูดตรงเกินไปแล้ว นิ้วเรียวๆดีดเข้าที่หน้าผากของผมแรงเสียจนน้ำตาเล็ด "อย่ามัวแต่ร้องไห้สำออย บอกฉันมาได้แล้ว"

"ผม... ผมก็แค่โกหกเขา"

"เรื่อง?"

"ผม... ผมไปหาพี่ยองอุน ผมรู้ว่ามันไม่สมควรแต่พี่ก็รู้นี่ว่าผมรักพี่ยองอุนเหมือนกัน แม้ตอนนี้จะไม่ได้รักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อีกอย่างยังไงซีวอนก็คือคนที่ผมรักมากที่สุด แต่ที่ผมไปหาเขาเพราะ...ตอนนี้พี่ยองอุน พี่ยองอุนเขาไม่เหลือใคร..." ผมสารภาพกับพี่ฮีชอลเสียงอ่อนก่อนจะโดนดีดหน้าผากเข้าอีกที เจ็บกว่าครั้งแรกจนต้องร้องไห้ออกมา

"สมควร"

"แต่ผมไม่ได้มีอะไรกับพี่ยองอุนเลยนะ เราก็แค่คุยกันเฉยๆ เขาเพิ่งจะเลิกกับแฟนมา แต่ซีวอนไม่ฟังผมเลย เขาก็รู้อยู่ว่าผมมันงี่เง่าขนาดไหน เอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ พอเขาขึ้นผมก็เลยขึ้น ไปๆมาๆเราก็ทะเลาะกันแรงขึ้น ผมโมโหที่เขาไม่ฟังผม ผมเลย...ผมเลยอาละวาดขว้างของใส่เขา แล้วผมก็... ผมก็..." เล่าได้ถึงตรงนี้ผมก็ต้องหยุดลงเพราะน้ำตาที่มันเริ่มไหลออกมาพร้อมกับก้อนสะอื้นที่มันจุกอยู่ที่คอ "ผมก็เลยเอ่ยปากไล่เขาไป บอกว่าผมอยู่คนเดียวได้แม้ไม่มีเขาก็ตาม ผมบอกไปแบบนั้นเขาก็เลย อ๋อเหรอ...ได้งั้นฉันจะไม่อยู่ให้นายรำคาญอีก ฮึก...ฮือ...." ในที่สุดก็อดทนไม่ไหวปล่อยโฮออกมาให้คิม ฮีชอลได้เห็นเต็มๆสองตา

หลังจากนั้นไม่นานพี่ฮีชอลก็พาผมกลับไปหาพี่จองซู ผมไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงแต่ว่าเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน...จนในที่สุดผมก็หลับไป

Everything I ever did Heaven knows I’m so afraid I was too dumb to see

You were always there for me And my curiosity Got the better of me

Baby take it easy on me

Anything from A to Z Tell me what you want it babe

I open my heart to thee You are my priority

Can’t you see you’ve punished me More than enough already

Baby take it easy on me

Baby, take it easy on me

Baby come back to me Baby come back to me

ซีวอน...นายอยู่ที่ไหนน่ะ กลับมาหาฉันเถอะนะ ฉันขอโทษ...ฉันทำผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ฉัน ไม่มีใครสำคัญเท่ากับนาย นายคือคนสำคัญของฉัน นายทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ฉันแต่ฉันกลับทำแย่ๆกับนาย ฉันขอโทษ คราวนี้ไม่ว่าอะไรก็ตามที่นายต้องการจากฉัน ฉันจะให้นายทุกๆอย่าง ฉันจะปรับปรุงตัว จะแก้นิสัยแย่ๆ โละสันดานเสียๆออกจากตัวเองให้หมด ขอเพียงนายกลับมาคราวนี้ฉันจะไม่ทำให้นายต้องผิดหวังอีก ฉันจะไม่ปิดบังปกปิดอะไรนายอีกแล้ว

ได้โปรดหยุดลงโทษฉันได้แล้ว ฉันสำนึกแล้วก็เจ็บปวดกับความผิดที่ทำมามากพอแล้ว อย่าได้ลงโทษฉันไปมากกว่านี้อีกเลย ได้โปรด...ยกโทษให้แก่ฉันทีเถอะ

เลิกลงโทษฉันให้ทรมานแบบนี้แล้วกลับมาหาฉันทีเถอะนะ

ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย ซีวอน...

Come Back... Baby come back to me

Come Back... I’ll be everything you need

Come Back... Baby come back to me

Come Back... Boy, you’re one in a million

Come Back... Baby come back to me

Come Back... I’ll be everything you need

Come Back... Baby come back to me

Come Back... You’re one in a million... One in a million

แสงสว่างที่แยงเข้าม่านตาทำให้ผมจำต้องลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวตุ้บๆที่ขมับข้างซ้าย ฝืนลุกขึ้นนั่งได้ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าผมกลับมาอยู่ที่ห้องแล้ว ห้องนอนที่เป็นของผมและซีวอน หากแต่ก็เหมือนเดิมกับในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มีแต่ผมไม่มีซีวอน...

ทั้งๆที่ผมก็รู้สึกผิดมากขนาดนี้แล้วแต่เขาก็ยังไม่ยกโทษให้ผมอีก...ระหว่างเราคงต้องจบลงแบบนี้เหรอซีวอน

มันทำไม่ได้จริงๆที่จะห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เพียงแค่คิดว่าต่อไปนี้่จะไม่มีเขาอีกน้ำตามันก็ไหลออกมาเองโดยอัตโนมัติ ดึงหมอนดึงผ้าห่มเข้ามากอดแน่นๆหวังช่วยบรรเทาอาการเหงา ซุกหน้าสะอื้นกับหมอนหนุนใบโต

ซีวอนไม่รักผมแล้วจริงๆ

.

.

.

"คยู...ร้องไห้ทำไมน่ะ" สัมผัสอบอุ่นที่กอดรัดแน่นอยู่ไม่สำคัญเท่ากับน้ำเสียงอบอุ่นที่คุ้นเคย ผมเงยหน้าขึ้นจากหมอนมองคนที่กอดอยู่ให้เต็มตาก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกชุดใหญ่เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร

"ไม่เอานะ อย่าร้องไห้สิ... เป็นอะไรใครแกล้งนายบอกฉันมา"

"ฮึก... ซีวอน... ซีวอน... นายนั่นแหละที่แกล้งฉัน ฮือๆๆๆๆๆๆ ฉันนึกว่านายจะไม่กลับมาแล้วซะอีก ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉัน ทิ้งฉันไปได้ยังไงกัน ฉันรักนายมากแค่ไหนนายไม่รู้หรือไง"

ซีวอนเงียบไปในทันทีเขาไม่พูดอะไรออกมานอกจากกอดผมให้แน่นขึ้นในขณะที่ผมก็ยังร้องไห้ไม่หยุด

"ฉันขอโทษที่โกหกนาย ขอโทษที่ไปหาพี่ยองอุน แต่ฉันรักนายคนเดียวจริงๆนะ..."

"ฉันเองก็ต้องขอโทษนายด้วยเหมือนกันที่จู่ๆก็ทิ้งนายหายไปเฉยๆ ฉันขอโทษที่ทำให้นายร้องไห้และต้องเจ็บปวดหัวใจแต่ฉันก็อยากให้นายรู้ว่าฉันเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กับนาย แค่คิดว่านายจะทิ้งฉันไปหาคิม ยองอุนอะไรนั่นฉันก็ทำใจไม่ได้ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ต่อให้นายไม่รักฉัน ฉันก็จะหน้าด้านตื้ออยู่กับนายเนี่ยแหละ"

"ไม่! ไม่หรอก ไม่มีวันที่ฉันจะไม่รักนาย ต่อไปนี้ฉันสัญญาว่าฉันจะมีเพียงนาย ฉันจะรักนายเพียงคนเดียว ฉันจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น จะฝึกทำอาหาร จะไม่ขี้เกียจ จะตื่นแต่เช้า ฉันจะ...." แล้วผมก็ต้องหยุดคำพูดไว้แค่นั้นเมื่อริมฝีปากของเขาทาบปิดลงมา สัมผัสของจูบอันแสนหวานหอมที่ห่างหายไปนานทำเอาผมไม่อยากจะถอนริมฝีปากออกมา

"ไม่ต้องหรอก ขอแค่นายเป็นนายที่รักฉันก็พอ..." ริมฝีปากของซีวอนกระซิบกับริมฝีปากของผมก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้ง เนิ่นนานกว่าที่เขาจะถอนจุมพิตอันแสนหวานออกมา

"นายลืมพูดอะไรไปหรือเปล่า?" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อนึกได้ในขณะที่กำลังนอนซุกหัวกับตักกว้างๆของซีวอน

"ลืมอะไรเหรอ?" เขาทำหน้านึกอยู่นานสองนานก่อนจะร้องอ๋อ

"อ๋อ... รู้แล้ว"

"รู้แล้วก็พูดออกมาสิ" ผมว่า เขาหัวเราะเสียงดังก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มผมเข้าไปอีกฟอดใหญ่ๆ

"กลับมาแล้วครับ ที่รัก"

END

Talk

ช็อตฟิคไร้สาระที่ถ่ายทอดความรู้สึกตัวเองออกมาเต็มเปี่ยม ฮ่าๆ

หลังจากไปติดหมีที่มหาลัยในที่สุดก็กลับมาตายรังที่วอนหลังจากพ่อคุณไปถ่าย ELLE เรียกเรตติ้ง >///<

หล่อเริ่ด หล่อล้ำอะไรเยี่ยงนี้

ซีวอน...

กลับมาแล้วนะ ที่รัก ,,>w<,,

กรี๊ด... จิ้นเองก็มีความสุขเอง ฮ่าๆ